Page 183 - Дуендун
P. 183
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
СВИДАНИЕ И РАЗЛУКА АРАХСЫЫ УХХАНА
Душа в огне, нет силы боле, Дууһа умайар, күүс эһиннэ,
Скорей в седло и на простор! Ыҥыыргар хатан да, ойутуох!
Уж вечер плыл, лаская поле, Түүн хайа тэллэҕэр тирэннэ,
Висела ночь у края гор. Киэһэрбит хараҥа хойуутуон,
Уже стоял, одетый мраком, Хараҥа үөһүттэн барыйан
Огромный дуб, встречая нас; Сүдү дууп күлүгэ билиннэ;
И тьма, гнездясь по буеракам, Уйалаах көтөрө соһуйан,
Смотрела сотней черных глаз. Сүүс араас уот-харах көһүннэ.
Исполнен сладостной печали, Иһирэх санньыары көбүтэн,
Светился в тучах лик луны, Былыттан төгүрүк ый быкта,
Крылами ветры помавали, Тыал дьэбир кынакка көтүтэн
Зловещих шорохов полны. Туох эрэ нүһэр тыас кыттыста.
Толпою чудищ ночь глядела, Сарбаҥнас барыта харбыах да,
Но сердце пело, несся конь, Сүрэх үөр, ахсым ат тэтимэр,
Какая жизнь во мне кипела, Олох күүрээнэ түөспэр оргуйда,
Какой во мне пылал огонь! Хайдахтаах уох миэхэ күүс эбэр!
В моих мечтах лишь ты носилась, Ырабар эн мэлдьи ыалдьыккын,
Твой взор так сладостно горел, Мичээриҥ - сүрэҕим ымыыта,
Что вся душа к тебе стремилась Абылаан харыс да ыыппаккын,
И каждый вздох к тебе летел. Эйиэхэ тардыһар барыта.
И вот конец моей дороги, Айаным түмүгэ, күн ойдо,
И ты, овеяна весной, Оттон эн сааскылыы сандаара,
Опять со мной! Со мной! О боги! Миигинниин! Туох иһин тосхойдо
Чем заслужил я рай земной? Сирдээҕи ырайы таҥара?
Но - ах! - лишь утро засияло, Оо, номнуо дуо! Күн уоттанна,
Угасли милые черты. Өлбөөрөн ылла эн сэбэрэҥ.
О, как меня ты целовала, Уурууруҥ уохтааҕа да, уонна
С какой тоской смотрела ты! Дьүһүҥҥэр биллэр курус сээбэҥ!
Я встал, душа рвалась на части, Турдум, санаа хайдар уон аҥы,
И ты одна осталась вновь... Оттон эн таах туран хаалбытыҥ...
И все ж любить - какое счастье! Таптыыр диэн дьол - күндү даҕаны
Какой восторг - твоя любовь! Үөрдэр, өрүкүтэр - эн тапталыҥ!
Перевод. Н. Заболоцкого
