Page 181 - Дуендун

Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн

ФИАЛКА СИБЭККИ

Фиалка на лугу одна Хонууга соҕотох сибэкки
Росла, невзрачна и скромна, Көстүбэт-биллибэт кэриэтэ,
То был цветочек кроткий. От быыһыгар сэмэйдик үүммүтэ.
Пастушка по тропинке шла, Нап-нарын номоҕон дьүһүннээх,
Стройна, легка, лицом бела, Көтүөхтүү чэпчэки көрүҥнээх,
Шажком, лужком Бостуук кыыс үҥкүүлүү үктэнэ
С веселой песней шла. Ырыалаах испитэ ол диэки.

«Ах! - вздумал цветик наш мечтать, - «Оо! - диэтэ, -
Когда бы мне всех краше стать Саатар кыл түгэнэ
Хотя б на срок короткий! Хараҕы манньытан үргэнэр
Тогда она меня сорвет Сибэкки кэрэтэ буолларбын!
И к сердцу невзначай прижмет! Оччоҕо кыыс оҕо кэрэтэ
На миг, на миг, Түөһүгэр хам кууһуо
Хоть на единый миг». Баар этэ!»

Но девушка цветка - увы! - Оттон кыыс аахайан ылбакка,
Не углядела средь травы, От быыһын арыйа барбакка,
Поник наш цветик кроткий. Сибэкки хом түһэ санньыйда.
Но, увядая, все твердил: Ол эрэн, санаатын арыйда:
«Как счастлив я, что смерть испил «Дьоллоохпун, мин куура хатыам да,
У ног, у ног, Хам үктээн аастаҕа
У милых ног ее». Кыыс нарын, сып-сылаас атаҕа».

УТЕШЕНИЕ В СЛЕЗАХ ХАРАХ УУТУН АҺАРЫНА

«Скажи, что так задумчив ты? «Эт эрэ, туохтан эн соҥуйдуҥ?
Все весело вокруг; Көр-үөрүү үөһүгэр;
В твоих глазах печали след; Хараххар хомолто күлүгэ;
Ты, верно, плакал, друг?» Ытаатыҥ дуу, сэгэр?»

«О чем грущу, то в сердце мне «Туохтан диэ, соҥуйдум, сүрэххэ
Запало глубоко; Баа элбэх ааспыты эргитэр;
А слезы... слезы в радость нам; Харах уута... Ол таммах биһиэхэ;
От них душе легко». Муунтуйбут дууһаны чэпчэтэр».