Page 23 - Дуендун

Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн

Все для меня обновилось; Тулабар барыта тубуста;
Всем веселюсь: Үөрэбин барыттан:
Солцем, зарею, звездами, Күнтэн, туҥаттан, сулустан,
Ясной луной. Үөрдэр ый кытта.

Сон мой приятен и кроток; Түүлүм бэл үөрдэ-көтүтэ
Солнечный луч Сардаҥа кыымынан ыһар;
Сново меня призывает Олоххо көҕү көбүтэ
К радостям дня. Күннээҕи үөрүүнэн кыттыһар.
13 декабря 1789 г.
ОСЕНЬ КҮҺҮН

Веют осенние ветры Күһүҥҥү тыал орҕоһунна
В мрачной дубраве; Түҥ ойуурга, тыаҕа;
С шумом на землю валятся Тыаһыы сиргэ тоҕунна
Желтые листья. Саһарбыт сэбирдэх лыаҕа.

Поле и сад опустели; Хонуу, сад кураанахсыйда;
Сетуют холмы; Куруйдулар булгунньахтар;
Пение в рощах умолкло Чараҥҥа ырыа хам барда
Скрылися птички. Күрэннилэр чыычаахтар.

Поздние гуси станицей Хойутаабыт хаас үөрэ
К югу стремятся, Соҕуруу дьулустулар,
Плавным полетом стремяся, Хайа уҥуор үөрэ-дьүөрэ
В горних пределах. Далбаатана субустулар.

Вьются седые туманы Хотооллорго будулуйа
В тихой долине; Аас туманнар хоннулар;
С дымом в деревне мещаясь Ыал буруотун хомуйа
К небу восходят. Халлааҥҥа хоҥуннулар.

Странник, стоящий на холме, Айан киһитэ булгунньахтан
Взором унылым Санньы көрө анаарар,
Смотрит на бледную осень, Күһүн хобдох дьайыҥыттан
Томно вздыхая. Үөһэ тыына ах барар.

Странник печальный, утешься! Хом санаама, айанньыт!
Вянет природа Айылҕа кэхтэр кубулҕатын;
Только на малое время; Сүрэххин көрө манньыт
Все оживиться. Кэхтии кэрэ уйулҕатын.
21