Page 22 - Дуендун
P. 22
АРААС КЭМНЭРДЭЭҔИ НУУЧЧА ПОЭТТАРЫН ХОҺООННОРО
НИКОЛАЙ КАРАМЗИН
(1766-1826)
ВЫЗДОРОВЛЕНИЕ ТИЛЛИИ
Нежная матерь Природа! Аламаҕайгын Аар Айылҕа!
Слава тебе! Эйиэхэ албан аат!
Снова твой сын оживает! Тилинним, аһынна Дьылҕа!
Слава тебе! Эйиэхэ албан аат!
Сумрачны дни мои были. Им балай хараҥа хонуктар.
Каждая ночь Түүн эмиэ оннуга
Медленным годом казались Быарынан сынар курдуктар
Бедному мне. Сыл ааһар олуга.
Желчию облито было Үөһүнэн кулгуйа ыһара
Все для меня; Эрэйдээх мин эппэр;
Скука, уныние, горесть Хомолто, курулҕан саһара
Жили в душе. Дууһабар, сүрэхпэр.
Черная кровь возмущала Хара хаан өрүтэ түллэрэ
Ночи мои Утуппат түүннэргэ
Грозными, страшными снами, Хабараан, өһүөмньү түүллэрэ,
Адской мечтой. Эрэйбин эбэргэ.
Томное сердце вздыхало Сүрэҕим төлүтэ мөхсөрө
Ночью и днем - Түүн-күнүс диэбэккэ,-
Тронули матерь Природу Мин муҥум таарыйбыт сөхтөрө
Вздохи мои. Аар Айыы Айылҕа ийэкэм.
Перест ее, к сердцу коснувшись, Биһилэҕэ сүрэхпин даҕайан,
Кровь разжидил; Өһөх хаан убаата;
Взор ее светлый рассеял Эйэҕэс хараҕа манньыйан
Мрачность души. Дууһам сырдаата.
20
