Page 185 - Дуендун

Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн

ПРЕКРАСНАЯ НОЧЬ КЭРЭ ТҮҮН

Покидаю домик скромный, Миэхэ дурда-хахха тэҥэ
Где моей любимой кров. Иэримэ дьиэттэн арахтым.
Тихим шагом в лес огромный Оргууй хаама ойуур тэҥкэ
Я вхожу под сень дубов. Дууп күөнүгэр куустардым.

Прорвалась луна сквозь чащи: Тыа быыһынан ый сэгэйдэ,
Прошумел зефир ночной, От-мас төрдүнэн тыал ханна,
И, склоняясь, льют все слаще Хамсыы-хамсыы сэгэлдьийдэ
Ей березы ладан свой. Хатыҥ нүөл сытынан аҥныа.

Я блаженно пью прохладу Мин астына ыймахтыыбын
Летней сумрачной ночи! Сайыҥҥы кэмсиин түүн мүөтүн,
Что душе дает отраду, Им-дьим иһийэ ылынабын
Тихо чувствуй и молчи. Дууһа өрүкүйэр үөрүүтүн.

Страсть сама почти невнятна. Дьалыҥ көбөр көй эйгэтэ.
Но и тысячу ночей Соҕотох биир түүн эрээри,
Дам таких я безвозвратно Биир тыла суох биэриэм этэ
За одну с красой моей. Тыһыынча дьилэй түүннэри.

1768
Перевод. А. Кочеткова

ЭМЭГЭТ ЭҔЭРДЭТЭ
ПРИВЕТСТВИЕ ДУХА
Эргэ башня, өрүс үрдэ,
На старой башне, у реки, Эмэгэт буойун барыйар.
Дух Рыцаря стоит — Тыылаах дьону арай үөрдэ,
И, лишь завидит челноки, Эҕэрдэлии тоһуйар.
Приветом их дарит: «Түөспэр итии хааным көбөр,
«Кипела кровь и в сей груди, Сибиньиэс этэ сутуругум,
Кулак был из свинца, Модун санаа чөмчөкөбөр,
И богатырский мозг в кости, Иһиттээххэ, топпотум.
И кубок до конца! Өрөгөйбөр күннээн аастым,
Пробушевал полжизни я, Кэлин өттө уку-суку:
Другую проволок — Устуҥ, устуҥ, тыылаахтарым,
А ты плыви, плыви, ладья, Холоруктуур сүүрүк хоту».
Куда несет поток!»
1827 г.
Перевод Ф. Тютчева