Page 199 - Дуендун
P. 199
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
(Обнимает сестру и плачет) (Балтын кууһар, ытамньыйар)
Но я отмщу злодею за тебя, Буос-чаадай, ыар-нүһэр кинээстэн
Увидишь, как отмщу ему на славу, Эн муҥҥун-эрэйгин иэстэһиэм,
А сделавши, что сделать надлежит, Истиэҕиҥ, дьүүлбүн-дьаһалбын,
Сам в суд явлюсь, пусть судят уж за дело. Итиэннэ мин суукка бэриниэм -
Когда ж меня закон на смерть засудит, Дьылҕабын, олохпун быһаардын.
В ту пору ты усердно помолись Оччоҕо эн таҥара күлүгэр
Наедине впотьмах за душу брата, Убайыҥ туһугар көрдөһөөр.
Потом сама как следует умри. Мэ, субу сүлүмэ дьаатынан,
Вот сулемы кусочек. обещаешь? Андаҕай, бэйэҕин дьаһанаар!
Сестра Балта:
(В энтузиазме скорби) (Уолуйан)
И он, мой сын, без матери умрет. Ийэтэ суох уолчааным өлүөҕэ.
Не нужно мне отравы, и без нее Дьаата да суох эн биһи бу сиргэ
Нам обоим недолго жить на свете. Олохпут-дьылҕабыт түөрэҕэ
Какая жизнь с таким воспоминанием...? Дьол диэки олоруо биллибэт,
Судьба, судьба... Дьылҕа Хаан аатталы билиммэт.
Манчара Манчаары:
(Отталкивает сестру) (Балтын киэр анньар)
Живи ж, Сыллыр, для сына. Олор эн, Сыллыыр, уолуҥ туһугар,
И наша мать так точно нас любила... Ийэбит эн курдук биһини таптыыра.
(Уходит) (Тахсан барар)
В глубокой расселине Каменистой горы у прибре Өлүөнэ кытыла. Таас хайа хонноҕор айылҕа бэйэтэ
жья Лены природа образовала пещеру, в которой даже айбыт дириҥ хаспаҕа. Онно, бэл күнүс да, бүөлүү үүммүт
днем, по узкому заросшему кустарником лугу расще сэппэрээк быыһынан билэр эрэ киһи илиитин иминэн
лины, надобно пробираться ощупью. Манчара, хорошо, бигээн, кыараҕас дьиэллигэһи булан киирэр. Манчаары
