Page 200 - Дуендун

Кыттыһыым - сахалыы саҥарда

зная местность, поселился в этой пещере со своими хаспахха киирэр үүтү-хайаҕаһы уруккуттан билэр буо-
подвижниками, спокойный от преследований разос­ лан, хас да доҕотторун кытта кинини, хаатырҕаттан
ланных отрядов, для поимки этого грозного заводско­ күрээбит ороспуойу, сойуолаһар этэрээттэртэн саһан
го выходца. көҥүл олорор. Манчаары балтын көрсүспүтүн кэннэ нэ-
Ночь, спустя неделю после свидания Манчары с се­ диэлэ хонуга ааспыт.
строю. На середине пещеры, хорошо приспособленной к Түүн. Хаспах орторугар, быстах олорорго анаан та-
временному в ней помещению, теплится едва мерцаю­ быгастаах гына кичэйэн оҥоһуллубут уораҕайга уот
щий огонек. Перед ним сидит Манчара полунагой, в од­ сыччах сыккырыыр. Уот иннигэр тураҕас сутуруолаах,
них кожаных сутурах, босый, с обстриженною догола атах сыгынньах, киччэркэй гына кыргыылаах баттах-
головою, возле него пальма и двухствольное ружье. таах Манчаары олорор. Аттыгар батаһа уонна икки
В заднем углу пещеры, на огромной медвежьей шкуре уостаах саата сыталлар. Хаспах түгэҕэр эһэ тэллэх
лежит молодая и очень миловидная девушка, семнад­ үрдүгэр Бороҕон кинээс уон сэттэлээх мааны кыыһа, кэрэ
цатилетняя Дочь Борогона - Кюн-Кыс, с раскрытою сэбэрэлээх Күн Кыыс утуйа сытар. Аһаҕас түөһүн эмии-
грудью, на которой, как язва, чернеется огромное пят­ йин кэрэтинэн отоһут уурар түөнүн саҕа кытарбыт
но, выжженное трутом и называемое по-якутски: тимиринэн сиэтиллибит сааттаах бэлиэ сырҕан бааһа
едно. В другом углу, на увядших листьях лопушника, харааран көстөр. Нөҥүө муннукка халыҥнык тэлгэтэ
спят трое молодых якутов, тоже полунагие, могиль­ ууруллубут хаппыт сымнаҕас от тэллэххэ эмиэ сыгын-
ная тишина в пещере и кругом пещеры, только слабый ньах аҥардаах хас да эдэр киһи утуйан буккуруу сытал-
шепот ручья, протекающего по лону расселины, нару­ лар. Хаспах иһэ хараҥа, уу-чуумпу. Арай, хайаттан саккы-
шает в этом живом гробу безмолвие ночи. рыыр сыккыс уута чалымныыр тыаһа барбах иһиллэр.

Кюн-Кыс Күн Кыыс:
(Проснувшись) (Уһуктар)

Ох, грудь горит, Манчара, дай водицы, Түөһүм умайар, Манчаарыа, уута.

(Манчара молча подает турсук с водой). (Манчаары хап-сабар туран, тууйастаах ууну биэрэр)

Спасибо. Ох, ужасно как болит. Оо, махтал. Амырыын ыарыы да,
И холодно и жарко... Нет терпенья... Тоҥуу, тиритии. Тулуйар кыах ааста
Пусти меня, Манчара, я уйду... Тутума, миигин ыыт, барарым уолдьаста.

Манчара Манчаары:
Не торопись, теперь еще не время. Ыксаама, барарыҥ өссө да эрдэ.

Кюн-Кыс Күн Кыыс:
За что меня так страшно ты тиранишь? Туох хара буруйбар, эн, тоҕо,
Скажи, догор, чем виновата я?... Муҥнуургун эт эрэ, доҕор?