Page 25 - Дуендун
P. 25
(1803-1873)
ВЕСЕННЯЯ ГРОЗА СААСКЫ ЭТИҤ
Люблю грозу в начале мая, Таптыыбын ыам ыйын саҥата,
Когда весенний, первый гром. Саас сүллэр этиҥэ этэрин.
Как бы резвяся и играя, Сүҥ Дьааһын оонньуу, быыратта
Грохочет в небе голубом. Халлааны тэлитэ тэбэрин.
Гремят раскаты молодые, Ол сүллэр эрчимнээх этиҥҥэ
Вот дождик брызнул, пыль летит, Буор көтөр ардаҕа холбосто,
Повисли перлы дождевые, Лабаа көп таммаҕар биир тэҥҥэ
И солнце нити золотит. Күн көмүс утаҕа оонньосто.
С горы бежит поток проворный, Сылбырҕа сүүрээнниин хатыһа,
В лесу не молкнет птичий гам, Ойуур тыа күйгүөрэ эбистэ,
И гам лесной и шум нагорный - Таас хайа уораана кыттыһа -
Все вторит весело громам. Этиҥи күүркэтэн кэбистэ.
Ты скажешь: ветреная Геба, Туох диэҥий: дохсун тыал турунан
Кормя Зевесова орла, Аар Тойон Суо кыылын көҕүттэ,
Громокипящий кубок с неба, Суккуллар ыаҕастаах уутунан
Смеясь, на землю пролила. Көрүлүү буор сири өҥсүттэ.
1829 г.
***
Я встретил вас - и все былое Көрүстүм Эйигин - аастар да
В отжившем сердце ожило; Мин куппар сөҥмүт көх тилиннэ;
Я вспомнил время золотое - Ол көмүс күннэри саната -
И сердцу стало так тепло... Сүрэхпэр сып-сылаас билиннэ.
Как поздней осени порою Күһүҥҥү кэмнэри атаарар
Бывают дни, бывают час, Күннэр да, чаастар да бааллара,
Когда повеет вдруг весною Саас тыына илгийэ санаабар
И что-то встрепенется в нас - Туох эрэ дьикти күүс дьайара -
Так, весь обвеян дуновеньем Иэйиинэн толору ол сыллар
Тех лет душевной полноты, Санатта хат көбөр кыахтааҕын,
С давно забытым упоеньем Умнубут уруккум арыллар
Көрөбүн, кэрэ куо таһааҕын...
