Page 27 - Дуендун
P. 27
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
МИХАИЛ ЛЕРМОНТОВ (1814-1841)
ПАРУС БААРЫС
Белеет парус одинокий Кылбаҥныыр баарыс соҕотох
В тумане моря голубом!... Тумарык муора күөх уутугар!...
Что ищет он в стране далекой? Тугу ирдиир туора дойду оҕото?
Что кинул он в краю родном? Тугун сүтэрдэ бэйэ дойдутугар?
Играют волны - ветер свищет, Долгун кыынньар - тыал ахсаан биэрбэт,
И мачта гнется и скрипит... Мачта иэҕиллэр кэмсинэ-кэмэринэ.
Увы, - он счастья не ищет Суох, - кини дьолу ирдэспэт,
И не от счастья бежит! Дьолтон да соруммат күрэнэ!
Под ним струя светлей лазури, Анныгар уу суһумнуу буруйар,
Над ним луч солнца золотой. Үрдүгэр күн оонньуур ылаара.
А он мятежный, просит бури, Харсаах хаан буурҕаны угуйар
Как будто в бурях есть покой! Буурҕаттан уоскулаҥ булаары!
1832 г.
УТЕС ОЧУОС
Ночевала тучка золотая Очуос таас түөһүгэр үрүҥ түү
На груди утеса - великана; Көп былыт хонуктаан ааспыта;
Утром в путь она умчалась рано, Сарсыарда эрдэлээн көөчүктүү,
По лазури весело играя; Күөх дуолга көччүйэ көппүтэ.
Но остался влажной в морщине Аар очуос сүүһүгэр суох ыыра
Старого утеса. Одиноко Олорон хаалбыта сиик эрэ,
Он стоит, задумался глубоко, Соҕотох турара кэйээргэ
И тихонько плачет он в пустыне. Сиигинэн чоккуруу ытыыра.
Прощай, немытая Россия, Быраһаай, Россия, кэр-дьэбэр
Страна рабов, страна господ, Кулут-чаҕар, тойон-хаан дойдута,
И вы, мундиры голубые, Итиэннэ күөх мундир үрэр-тэбэр
И ты, им преданный народ. Атахха үҥэр истигэн норуота.
Быть может, за стеной Кавказа Уоскулаҥ булуом дуо, кэлин тиһэҕэр
Сокроюсь от твоих пашей, Чымаан таас хайа Кавказ анныгар.
От их всевидящего глаза, Пашалар көрө бүдүүлүүр, истэ иэҕэр
От их всеслышаших ушей. Чуор кулгаах, сытыы көс далыгар.
1841 г.
