Page 31 - Дуендун
P. 31
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
Как захожий богомолец, Ааһар ыалдьыт кэриэтэ
Я смотрю твои поля. Одуулуубун эн дуолгун.
А у низеньких околиц Налыы, намтал кэриитэ
Звонно чахнут тополя. Талах, сиһик-оонньуур долгун.
Пахнет яблоком и медом Ыспааһап күн таҥараҕа
По церквам твой кроткий Спас. Салгынныын мүөт сыттанар.
И гудит за косогором Норуот мустар айылҕаҕа
На лугах веселый пляс. Үҥкүү, хоробуот кынаттанар.
Побегу по мятой стежке Сүүрүөм кырыс ардайдаах
На приволь зеленых лех, Сымнаҕас хорутуунан,
Мне навстречу, как сережки, Көрсүөхтэрэ хаадьылаах
Прозвенит девичий смех. Кыргыттар хомпууһунан.
Если крикнет рать святая: Арай Аар Ытык Айыы:
«Кинь ты Русь, живи в раю!» «Ырайга ытын!» - диэн эттин,
Я скажу: «Не надо рая, Эппиэттиэҕим: «Ырай аайы
Дайте родину мою». Мин Русьпун биэрбэппин».
1914 г.
НИВЫ СЖАТЫ, РОЩИ ГОЛЫ... ХАТЫҤ ЧАРАҤ СУЙДАННА.
Нивы сжаты, рощи голы, Хонуу, тыа алаҥхадыйан
От воды туман и сырость. Күөл туманынан тыына сытар.
Колесом за сини горы Күн хайаны чабырҕайынан
Солнце тихое скатилось. Наҕыллык намтыы сыстар.
Дремлет взрытая дорога. Дириҥ хаһыы хоҥоруулаах
Ей сегодня примечталось, Суол уоскуйа нуктаабыт,
Что совсем-совсем немного Сотору түһэр тоҥоруулаах
Ждать зимы седой осталось. Кырыа кыһыны суохтаабыт.
Ах, и сам я в чаще звонкой Аас тумарык быыһынан
Увидал вчера в тумане: Бэҕэһээ мин көрбүтүм:
Рыжий месяц жеребенком Алтан ый кулун буолан
Запрягался в наши сани. Сыарҕабар көлүллүбүтүн.
1917 г.
29
