Page 58 - Дуендун
P. 58
Кыттыһыым - сахалыы саҥарда
*** ***
Когда ведут невесту к мужу в дом, Сүктэр кыыһы эрин дьиэтигэр илдьэргэ
Старинному обычаю в угоду Былыргы үгэһи тутуһуу диэн баара,
В нее бросают камни, а потом Тааһынан тамныы көрсөрү сэргэ
Дают для утешенья ложку меда. Мүөтүнэн ньымаат диэн - ыал далбара.
Так жениху с невестой земляки Итинник көрсүһүү саҥа ыал дьоҥҥо
Стараются напомнить для порядка Инники олоххо үөрэтэр аналлаах,
О том, что жизнь вам ставит синяки, Оннооҕор буолуох ыар болуоҥҥа
Но жить на белом свете все же сладко. Ытыйыа да, олох тардыылаах.
Обычай, что бытует и сейчас, Итинник үгэс билигин да сүппэт
Я вспоминаю чаще год от году, Сылтан сыл ахсын мин умнан да бэрт.
Я думаю, жена, что и для нас Сэгэриэм, ол үгэс дьиэк биэрбэт
Жизнь не жалеет ни камней, ни меду. Мүөтүн да тааһын биһиэхэ кэрэйбэт.
И так порою сладок этот мед, Ардыгар мүөтүнэн минньитэр үгэс
Так жизнь сладка, хоть нас камнями бьет. Тааһынан тамныа да, олох минньигэс.
*** ***
Твой дом стоит на этой стороне, Эн дьиэҥ турара уҥуоргу биэрэккэ,
А мой напротив, и на середину Оттон миэнэ утары эҥэргэ.
Я вышел и стою, а ветер мне Таһырдьа тахсабын, тыал миигин
Нещадно дует то в лицо, то в спину. Аһыммат, эттиир көхсүбүн, сирэйбин.
И дохожу я до твоих ворот, Эн дьиэҕэр тиийэбин, олбуор айаҕар,
Но заперты они, закрыты ставни, Хатааһын бөҕө, түннүк да сабыылаах,
И постучать в окно мне не дает Түннүккүн тоҥсуйан туһа суох, баҕар,
Воспоминание обид недавних. Урукку хомолтоҥ ааспат быһыылаах.
И, повернувшись, я домой, назад, Эргийээт, дьиэм диэки саллаҥнаан истим,
Плетусь опять в оцепененье странном. Туох эрэ биллибэт мучумаан үүйэр,
Доплелся: руки у меня дрожат. Тиийдим: сиэппин хасыһан эллэстим
Ищу я ключ, я шарю по карманам. Күлүүһүм мэлигир, илиим үлүйэр.
Но нет ключа нигде, и я стою, Күлүүс көстүбэт, барар сир суох дьиҥэ
Несмело глядя в сторону твою. Эн дьиэҕин көрөбүн саарыы, дьиксинэ.
56
