Page 67 - Дуендун
P. 67
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
А ДУБА НЕТ... ОТТОН ДУУП СУОХ.
Поток, разбуженный весною, Сааскы халаан уута ыгар
Катился в пене кружевной, Күүгэннэрэ ытыллара,
И озаряемый луною Отум-маһым ый уотугар
Светился тихо край родной. Туналыһа сырдыыллара.
Светился сад, светилось поле Хонуу сырдыыр, сырдыыра сад
И глубь дремотная озер, - Күөл нуктуу сытара аллараа, -
И ты пошла за мной без воли, Эн миигин батыстыҥ буолбаат,
Как будто я гипнотизер. Аптааҕым курдук ыллара.
Зачем твой голос волновался Ый туналы толбонугар
И разливался лунный свет? Туохтан долгуйдуҥ, доҕоччуок?
Где дуб шумел и красовался, Суугунас модун дууп оннугар
Там пень стоит. А дуба нет. Төҥүргэс баар. Оттон дууп суох
ГДЕ ВЕСЕЛЫЕ ДЕВУШКИ НАШИ? ХАННАҔЫТ, БЭҺИЭЛЭЙ КЫРГЫТТАР?
Как играли они у берез Күөх хонуу күөнүгэр мунньустан
На лужке, зеленеющем нежно! Оонньуур да этилэр кинилэр!
И, поплакав, о чем-то всерьез, Соҥуйан ылаллар кыраттан,
Как смеялись они безмятежно! Хатаннык чаҕаара күлсэллэр!
И цветы мне бросали: - Лови! - Хап, - дииллэр, - сибэкки дьөрбөтүн!
И брожу я, забыт и обижен: Ол ааспыт. Соҕотох хаамабын:
Игры юности, игры любви - Тоҕо мин букатын көрбөппүн -
Почему я их не вижу? Эдэр саас оонньуутун, тапталын?
Чей-то смех у заросших плетней, Истиэм дуо, хатыйыы күрүөҕэ
Чей-то говор все тише и тише, Ким эрэ сипсиһэр саҥатын,
Спор гармошек и крик парней- Эбэтэр, уолаттар күйгүөрэр,
Почему их больше не слышу? Хорумуоска абылыыр дуораанын?
- Васильки, - говорю, - васильки! Василек, - диибин мин, - василек!
Может быть, вы не те, а другие, Уруккуҥ курдук да, атыҥҥыан,
Безразлично вам, годы какие Бу кытыл үрдүгэр аны суох
Провели мы у этой реки? Кэрэчээн кэмнэрбин таайбаккыан?
Ничего не сказали в ответ. Харда суох да, санааны көтөҕөр
Но как будто чего выражали- Туох эрэ дьиктилээх күүс баара -
Долго, долго смотрели вослед, Батыһа көрөллөр, өр да, өр
Провожали меня, провожали. Атаара, ыраахха, атаара.
65
