Page 69 - Дуендун

Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн

*** ***
У сгнившей лесной избушки, Түҥ тыаҕа: хатыҥ мас, тиит арда
Меж белых стволов бродя, Самнайбыт үүтээн дьиэ аннынан,
Люблю собирать волнушки Күһүҥҥү күн киэһэрэ барыыта
На склоне осеннего дня. Тэллэйдии хаамабын астына.
Летят журавли высоко Күөх халлаан суһумун аннынан
Под куполом светлых небес, Үөрдүспүт туруйа ааһара,
И лодка, шурша осокой, Тыы устар тыаһа суох анньынан
Плывет по каналу в лес. Үрүччэ сүүрүгэр талбаара.

И холодно так, и чисто, Кэмсиин да, ып-ыраас салгына,
И светлый канал волнист, Далгыраҥ, сып-сырдык үрүччэ,
И с дерева с легим свистом Уу ньуурун тэлгээбит биир гына
Слетает прохладный лист. Туллубут сэбирдэх үөрбүччэ.

И словно душа простая Күөх халлаан суһумун аннынан
Проносится в мире чудес, Ааһар үөр көтөрү сайыстым,
Как птиц одинокая стая Мин санаам куорсунун анньынан
Под куполом светлых небес. Дьиктилээх эйгэҕэ хайыстым.
1965

ПОСЛЕ ГРОЗЫ ЭТИҤНЭЭХ АРДАХ КЭННИТТЭН

Ночью я видел: Көрбүтүм түүн: мас
Ломались березы! Ынчыктыы тосторун!
Видел: метались цветы! Сибэкки хаптайа охторун!
Гром, рассылающий Сүҥ Дьааһын тымтан
Гибель и слезы, Тамнааттыыр ыраахтан
Всех настигал с высоты! Өлүүлээх чаҕылҕан охторун!
Как это странно Көрүөхтэн суоһар да,
И все-таки мудро: Син дьиҥэр муударай:
Гром роковой перенесть, Сүҥ Дьааһын чаҕылҕан тымтыга,
Чтоб удивительно Сайаҕас сарсыарда
Светлое утро Сир-дойду чаҕылхай
Встретить, как светлую весть! Санааны көнньүөрдэр сырдыга!
Вспыхнул святящийся Күн өркөн уотуттан
Солночный веер, Сибэкки уһуктан,
Дышат нектаром цветы, Салгын мүөт сытынан тунуйда,
Влагой рассеянной Түүҥҥү сииктээх, ньүөл
Озеро веет, Ып-ыраас уутуттан
Полное чистой воды! Салгыйа тыынар күөл кытта налыйда!