Page 73 - Дуендун
P. 73
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
От заснеженного льда Утуктуу иҥиэттэр аар тайҕа.
Я колени поднимаю, Тоҥ муустан сүһүөхпэр турабын,
Вижу поле, провода, Анааран ылабын тулабын.
Все на свете понимаю! Өйбүнэн оҥорон көрөбүн:
Вон Есенин - Есенин ол, тыалга бу турар,
на ветру! Тумантан да, Блок күлүгүн,
Блок стоит чуть-чуть в тумане. Пир аамай көҕүттэн киэр тутта
Словно лишний на пиру, Хлебников ээр-сэмээр кутурар.
Скромно Хлебников шаманит. Көр эрэ, итилэр туос ама
Неужели и они - Көрүнньүк күлүктэр дэммэттэр
Просто горестные тени? Аныгы да кэмҥэ саараама,
И не светят им огни Көх эбэр, уот угар күүстээхтэр.
Новых русских деревенек? Ама дуу, өлүү-хаан эрдэлээн,
Неужели Үрдүбэр көтөхтө болотун -
в свой черед Далайыан сорунан эрдэҕэ
Надо мною смерть нависнет, - Олохтон биир мутук оҕотун.
Голова, как спелый плод, Өлүөхпүт бары да.
Отлетит от веток жизни? Онно баар биир төрүөт -
Все умрем. Но есть резон Эн поэт буолан төрөөтүҥ,
В том, что ты рожден поэтом, Ким эрэ бааһынай буолуоҕа.
А другой жнецом рожден... Төннүөхпүт бары да.
Все уйдем. Но суть не в этом. Ис дьиҥэ - онуоха буолбатах.
1970 г.
*** ***
Я умру в крещенские морозы. Өлөрбөр аар хатыҥ булгу тоҥуо
Я умру, когда трещат березы. Кириһиэнньэ хатан дьыбарыгар.
Весною ужас будет полный: Оттон саас айдааны оҥоруо
На погост речные хлынут волны! Өрүс балысхан халааныгар!
Из моей затопленной могилы Хоруоппун сиҥнибит ииниттэн
Гроб всплывет, забытый и унылый, Ол уораан оборон ылыаҕа,
Разобьется стреском, и в потемки Хаһыырар хабараан күрүлгэн
Уплывут ужасные обломки. Мэҥиэстэн урусхал гыныаҕа.
Сам не знаю, что это такое. Ол тугун бэйэм да билбэппин.
Я не верю вечности покоя! Ырай да олоҕор эрэммэппин!
1970 г.
71
