Page 76 - Дуендун

Кыттыһыым - сахалыы саҥарда

КОНЕЦ

Смерть приближалась, приближалась Бүтэр уһук ыктар ыган
Совсем приблизилась уже, - Эмээхсини өҥөйбүтэ, -
Старушка к старику прижалась, Кэргэнигэр сыста сытан,
И просветлело на душе! Дууһата дьэгдьийбитэ!
Легко, легко, как дух весенний, Сааскы көх тэҥэ үөрдэн
Жизнь пролетела перед ней, Олоҕо сырдаан кэлбитэ:
Ручьи казались, воскресенье, Халааннаабыт үрүйэчээн,
И свет, и звон пасхальных дней! Куолакал эҥсилгэнэ!.
И невозможен путь обратный, Аны хаттаан эргиллибэт
И славен тот, который был, Күндү, ааспыт олох да,
За каждый миг его отрадный, Хас түгэнэ өйтөн сүппэт
За тот весенний краткий пыл. Барыта - сааскы сарсыарда.
- Все хорошо, все слава Богу. - - Таҥара көрөр, этэҥҥэ, -
А дед бормочет о своем, Көнньүөрэ түһэр оҕонньор,
Мол, поживи еще немного Эрдэлээмэ, иккиэн тэҥҥэ
Так вместе, значит, и умрем. Өлүөх буоларбыт оннооҕор.
- Нет, - говорит. - Зовет могилка. Суох, - диир ииним ыҥырар,
Не удержать меня теперь. Туох да туппат билигин.
Ты, - говорит, - вина к поминкам Тиһэх суолбар атаараргар
Купи. А много-то не пей. Иһимэ, - диир эмээхсин.
А голос был все глуше, тише, Тыына-быара улам кылгаан
Жизнь угасала навсегда, Олох умуллан хаалбыта,
И стало слышно, как над крышей Боробулуоха дыыгынаан
Тоскливо воют провода. Сүрэҕи аймаабыта.
1970 г.

Село стоит Уҥа диэки
На правом берегу, Сэлиэнньэ сыыһа,
А кладбище - Хаҥаһыгар -
На левом берегу. Кылабыыһа.
И самый грустный все же Арай, сүрэҕи бүгүстүүр
И нелепый Курус санаа курулҕана,
Вот этот путь, Сирдээҕи олоҕу түмүктүүр
Венчающий борьбу Сүтүктээх кутурҕана -
И все на свете, - Уҥаттан хаҥас
С правого Сибэккини силэйэ,
На левый, Арыт сүтэ, симэлийэ
Среди цветов Сиэртибэтин кучуйа
В обыденном гробу... Өлүү суола орҕочуйар.
74