Page 81 - Дуендун
P. 81
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
Когда ж повзрослеет в столице, Тардыспыт киин сиргэ улаатыа,
Посмотрит на жизнь за границей, Тас дойду баҕатын харатыа,
Тогда он оценит Николу, Өйдүөҕэ күндүтүн Никола,
Где кончил начальную школу. Үөрэммит кыра мас оскуола.
1966 г.
ЧТО ВСПОМНЮ Я? МИН ТУГУ ӨЙДҮҮБҮН?
Все движется к темному устью. Туох бары үөс диэки талаһар.
Когда я очнусь на краю, Ыраата, мин тэйиэс сылдьарбар
Наверное, с резкою грустью Арааһа, ахтылҕан күүс угар
Я родину вспомню свою. Дойдубар тардыһа сатыырбар.
Что вспомню я? Черные бани Өйдүүбүн, эмпэрэ сыыр үөһэ
По скалам крутых берегов, Харалыы суунар дьиэ ыратын,
Как пели обозные сани Обуостаах дьон ааһар түүн үөһэ
В безмолнии лунных снегов. Мас сыарҕа кыыкыныыр ырыатын
Как тихо суслоны пшеницы Чөм түүтэх толору буолакка
В полях покидала заря, Киирэр күн сарыала тайанар,
И грустные, грустные птицы Күһүнүн тардылла барбакка
Кричали в конце сентября. Кынаттаах үөрдүһэн айманар.
И неохотя так на суслоны Көҕө суох түүтэхтээх буолакка
Садились, клевали зерно, - Тохтубут туораахха түһэллэр, -
Что зерна? Усталым и сонным, Ону да, тууһура барбакка
Им было все равно. Аат эрэ харата көрдүүллэр.
Я вспомню, как с дальнего моря Синигэр түспүт биир быралгы
Матроса примчал грузовик, Баанньыкка олохтон бараатын,
Как в бане повесился с горя Өйдүүбүн, муораттан морягы
Какой-то пропащий мужик. Грузовик сыыдамнык аҕаалтын.
Как звонко, терзая гармошку, Үҥкүүгэ-битиигэ кыым саҕа
Гуляли под топот и свист, Гармошка хатаннык эймэнэр,
Какую чудесную брошку Гармонист хортууһун түөн саҕа
На кепке носил гармонист. Брошка киэргэтэ килбэйэр.
А сколько там было щемящих Төһөлөөх, сүрэҕи хам ылар
Всех радостей, болей, чудес, Үөрүү да, дьикти көх баалларай,
Лишь помнят зеленые чащи Өйдүүрэ буолуо дии күөх алар,
Да темный еловый лес! Саһыара бүктэҕэ тыа арай!
