Page 79 - Дуендун
P. 79
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
Кресты, кресты. Кириэстэр, кириэстэр.
Я больше не могу! Тулуйар күүс эстэр!
Резко отниму от глаз ладони Харахпын саптыбыт ытыспын арыйан
И вдруг увижу: смирно на лугу Соһуччу көрөбүн: хонууга нус-бааччы
Траву жуют стреноженные кони. Өртөммүт ат-сылгы мэччийэр налыччы.
Заржут они - и где-то у осин Ат кистиир, ол ону үөт-тэтиҥ тыа эҥэр
Подхватит эхо медленное ржанье, Үүт-үкчү үтүктэн өй дуораан эҥсэр.
И надо мной - Үрдүбэр -
Бессмертных звезд Руси, Русь суһумнас халлаана,
Спокойных звезд безбрежное Үөр сулус имнэнсэр
мерцание. уу нуурала.
1962 г.
ДВА ПУТИ ИККИ СУОЛ
Рассыпались Тыа суолун
листья по дорогам. сэбирдэх бүрүйдэ.
От лесов угрюмых падал мрак: Түҥ тыаҕа быт симэр хараҥа:
Спите все до утреннего срока? Тыҥ хатыа өссө да эрдэ!
Почему выходите Тоҕо дьон турунар
на тракт? айаҥҥа?
Но, мечтая, видимо, о чуде, Дьиктигэ турунуу баатыгар
По нему, по тракту, под дождем Бадаҕа, ардах да, суол хаайбат,
Все на пристань Бириистэн угуйар аартыгар -
двигаются люди Сатыы дьон,
На телегах, в седлах и пешком. тэлиэгэ, ыҥыыр ат.
А от тракта, в сторону далеко, Киэҥ айан суолуттан араҕан,
В лес уходит узкая тропа. Түҥ тыаҕа омоох суол хайдыһар,
Хоть на ней бывает одиноко, Ардыгар соҕотох дьулуһан
Но порой влечет меня туда. Мин уйус уйулҕам тардыһар.
Кто же знает, Туох билиэй,
может быть, навеки кэм-кэрдии ааһыыта
Людный тракт окутается мглой, Өрүскэ аас туман ханыыта
Как туман окутывает реки: Күөх от, муох бүрүйүө аартыгы
Я уйду тропой. Тутуһуом, мин омоох ыллыгы.
1950 г.
77
