Page 82 - Дуендун

Кыттыһыым - сахалыы саҥарда

ДАЛЕКОЕ

В краю, где по дебрям, по рекам Симилэх ойуурга, үрэххэ
Метелица свищет кругом, Силлиэ тыал иһиирэ кутурар,
Стоял запорошенный снегом Хаар типпит көстүбэт түгэххэ
Беревенчатый низенький дом. Тимирбит балаҕан дьиэ турар.
Я помню, как звезды светили, Өйдүүбүн, сулустар нуктууллар,
Скрипел за окошком плетень, Тиэргэҥҥэ кэлииккэ кыыкырдыыр.
И стаями волки бродили Түүн үөһэ торҕонноон сыбыытыыр
Ночами вблизи деревень. Үөр бөрө ыал далын маныыллар.
Как все это кончилось быстро! Ол түгэн ааспыта түргэниэн!
Как странно ушло навсегда! Саас-үйэ төннүбэт букатын!
Как шумно - с надеждой и свистом- Поезд да тэтимэ бытаан диэм
Помчались мои поезда. Чускуутуу уһуурар айанын!
И все же, глаза закрывая, Мин симпит харахпар ол иһин
Я вижу: над крышами хат, Көрөбүн: кырыыһа үрдүнэн
В морозном тумане мерцая, Дьыбар түүн хараҥа үөһүнэн
Таинственно звезды дрожат. Дьиктилээх үөр сулус дьиримин.
И вьюга по сумрачным рекам, Силлиэ тыал хаардаах үрэххэ,
По дебрям гуляет кругом, Симилэх ойуурга кутурар,
И весь запорошенный снегом Хаар типпит көстүбэт түгэххэ
Стоит у околицы дом. Тимирбит кытыы мас дьиэ турар

УГРЮМОЕ ЫАР-НҮҺЭР

Я вспомнил Өйдөөтүм
угрюмые волны, ыар-нүһэр көстүүнү
Летящие мимо и прочь! Ытыллар долгуннар уохтарын!
Я вспомнил угрюмые молы, Өйдөөтүм ыар-нүһэр ол түүнү
Я вспомнил угрюмую ночь. Үөн-көйүүр кирийэн суохтарын.
Я вспомнил угрюмую птицу, Өйдөөтүм ыар-нүһэр көтөрү
Взлетевшую Сиэмэх кыырт
жертву стеречь. ас кэтии көтөрүн.
Я вспомнил угрюмые лица, Өйдөөтүм ыар-нүһэр тыллары
Я вспомнил угрюмую речь. Ньаҥсыйар ыар-нүһэр саҥаны.
Я вспомнил угрюмые думы, Өйдөөтүм хайа сах умнубут
Забытые мною уже. Тууйуллар ыар-нүһэр санааны.
И стало угрюмо, угрюмо Ыар-нүһэр, ыар-нүһэр буоллар дуу
И как-то спокойно душе. Тоҕо эрэ дууһабар уоскуйуу.