Page 85 - Дуендун
P. 85
Иннокентий Сыроватскай - ДүөнДүн
Надо мной Үрдүбэр
Между березой и сосной кыырайар үөһэттэн
В своей печали бесконечной Хатыҥы, ой бэһи куоһара
Плывут, как мысли, облака, Ааһаллар санньыар тоҥ былыттар,
Внизу волнуется река, Анныбар үрэххэ долгуттар
Как чувство радости беспечной... Үөрүүнү көбүтэр курдуктар.
Я так люблю осенний лес, Таптыыбын күһүҥҥү ойууру,
Над ним - сияние небес, Үөһээнэн күөх халлаан суһумун.
Что я хотел бы превратиться Баҕардым айылҕа абынан
Или в багряный тихий лист, Күн кыыһар сэбирдэх, эбэтэр,
Иль в дождевой веселый свист, Кылыкын көй ардах буолуохпун.
Но, превратившись, возродиться Дьэ оннук хомуһун кэнниттэн
И возвратиться в отчий дом, Алаһа дьиэм суолун тутуохпун,
Чтобы однажды в доме том Мин дьонум иэримэ дьиэтиттэн
Перед дорогою большою Ыраата бараары кэрэдэх
Сказать: - Я был в лесу листом! Этиэҕим ойуурга: - Сэбирдэх
Сказать: - Я был в лесу дождем! Итиэннэ көй ардах буоллум, - диэн.
Поверьте мне: я чист душою. Итэҕэй: мин дууһам ырааһын.
1967 г.
ОСЕННИЙ ЭТЮД КҮҺҮҤҤҮ КӨСТҮҮ
Утром проснешься на чердаке, Сарсыарда уһуктуоҥ сарайгар
Выглянешь - ветры свистят! Өҥөйүөҥ - тыал ытыыр-ыйылыыр!
Быстрые волны бегут по реке, Үрэххэ өрөһө долгуттар
Мокнет, качается сад. Сад маһа ол тыалтан хаптаҥныыр.
С гробом телегу ужасно трясет Хоруоптаах тэлиэгэ тыаһыгар
В поле меж голых ракит. Хас оҥхой, хас боллох эпсиһэр -
- Бабушка дедушку в ямку везет, - Кэргэнин атаарар тиһэх суолугар
Девочке мать говорит... Эмээхсин кыыһыгар сипсийэр.
Ты не печалься! Послушай дожди Ытаама! Иһит эн, тыалынан
С яростным ветром и тьмой, Кымньыылыыр тобурах ардаҕы,
Это цветочки еще - подожди! - Ол кыра - туох баары ылынан
То, что сейчас за стеной. Өйдүүр буол, көрсүөҕүҥ арааһы.
Будет еще не такой у ворот Өссө туох күүтэрин анаарар
Ветер, скрипенье и стук. Түктэри - тыал, силлиэ, оҥоруу.
Бабушка дедушку в ямку везет, Эмээхсин кэргэнин таһаарар,
Птицы летят на юг... Оттон үөр көтөрдөр - соҕуруу...
