Page 87 - Дуендун
P. 87
Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн
НЕИЗВЕСТНЫЙ ХААМААЙЫ
Он шёл против снега во мраке, Хаардаах түүн салбыҥнаан иһэрэ
Бездомный, голодный, больной. Дьиэтэ суох, ыарыһах, хам аччык.
Он после стучался в бараки Тоҥсуйа турбута ханна эрэ
В какой-то деревне лесной. Сэлиэнньэ барааҕар хам-бааччы.
Его не пустили. Тупая Аан аһа турбута биир аҥала
Какая-то бабка в упор Кыыһырбыт дьахтар хайы-сах:
Сказала, к нему подступая: - Ааһа тур, туох тыала аҕалла,
- Бродяга. Наверное, вор... Хаамаайы дуу, баҕар, уоруйах...
Он шёл. Но угрюмо и грозно Хомойо, хоргута салбырдыыр
Белели снега впереди! Силлиэ-тыал ытыллар сүр күүскэ!
Он вышел на берег морозной, Тиийдэ бу эмпэрэ, үрдүк сыыр
Безжизненной, страшной реки! Кытыллаах муус-дьаҥха өрүскэ.
Он вздрогнул, очнулся и снова Иэҕэҥниир да, өйүн сүтэрэр,
Забылся, качнулся вперёд... Дьик гынар, үнүөхтүүр курдук.
Он умер без крика, без слова, Ынчыктаан көрбөккө, билэрэ,
Он знал, что в дороге умрёт. Тоҥ суолга өлүөҕүн бу курдук.
Он умер, снегами отпетый... Дууһатын хаар, силлиэ собуоннуур.
А люди вели разговор Кимэ да аймаммат ол аайы,
Всё тот же, узнавши об этом: Булбут дьон эмиэ наар соҥнуур:
- Бродяга. Наверное, вор. - Уоруйах. Эбэтэр, хаамаайы.
МИНУТА ПРОЩАНИЯ АРАХСАР МҮНҮҮТЭ
.Уронила шелк волос .Эн күөх куопталаах түөскэр
Ты на кофту синюю. Солко суһуоххун түһээртиҥ.
Пролил тонкий запах роз Сибэкки нүөл сытынан эмискэ
Ветер под осиною. Аҥкыйан ылла үөл тэтиҥ.
Расплескала в камень струи Кытархай өҥүнэн кырбаһан
Цвета винного волна - Долгун тоҥ таастан оҕутта -
Мне хотелось в поцелуи Баҕабын ханнара уураһан
Душу выплескать до дна. Арахсыах, дууһабын уоскута.
85
