Page 92 - Дуендун

Кыттыһыым - сахалыы саҥарДа

По дороге неслись
Сумасшедшие листья,
И порой раздавался Ыһыытаан көҥкөттө
Пароходный свисток. Борохуот үөдэн.

Ну так что же? Пускай Туох буолуой? Баҕардар
Рассыпаются листья! Сэбирдэх көттүн!
Пусть на город нагрянет Баҕардар көмнөх хаар
Затаившийся снег! Куораты көмтүн!

На тревожной земле Бу аараан сир кэккэ,
В этом городе мглистом Куоракка эмиэ наар,
Я по-прежнему добрый, Куһаҕан дэппэккэ
Неплохой человек. Киһилии көстүүм.

А последние листья Хара тыа эҥэртэн
Вдоль по улице гулкой Сэбирдэх, көмнөх
Все неслись и неслись, Сэниэтэ эстэн
Выбиваясь из сил. Суол буорун көмтө

На меня надвигалась Хас муннук ахсын
Темнота закоулков, Хараҥа күрүөтэ,
И архангельский дождик Хоту сир ардаҕын
На меня моросил... Силбигэ сөрүөтэ...

РАСПЛАТА ИЭСТЭБИЛ

Я забыл, что такое любовь, Таптал диэн тугун умуннум,
И под лунным над городом светом Ыйдаҥа түүн, күнүс куоракка
Столько выпалил клятвенных слов, Андаҕар тыл хаһын толордум,
Что мрачнею, как вспомню об этом. Билинэ, аахса да барбакка.
И однажды, прижатый к стене Биирдэ мин түһээн илэ сиир
Безобразьем, идущим по следу, Илиэһэй ситтэ диэн, туох кэлиэй,
Одиноко я вскрикну во сне Кутталбар хаһытаат, синэ биир
И проснусь, и уйду, и уеду. Уһуктуом да, атахха биллэриэм.
Поздно ночью откроется дверь, Түүн үөһэ аан күүскэ аһыллан
Невеселая будет минута. Соччото суох тыҥыыр мүнүүтэ.
У порога я встану, как зверь, Сылааска, тапталга кыһаллан
Захотевший любви и уюта. Боруокка турдум, кыыл кэриэтэ.
Побледнеет и скажет: - Уйди! Эр хаанын ылыммыт быһыылаах
Наша дружба теперь позади! Бар! - диэтэ. Тапталбыт суох аны!