Page 91 - Дуендун

Иннокентий Сыроватскай - Дүөндүн

*** ***
Осень! Летит по дорогам Күһүн! Ытыллар суолунан
Осени вьюга и стон! Дьыбара, тоҥото эбиллэр!
Каркает около стога Күрүөлээх от ахсын мунньустан
Стая озябших ворон. Үөр тураах симсэ тиһиллэр.
Скользкой неровной тропою Намылы үөт, талах иһийэр
В зарослях пасмурных ив Халтараан, кыараҕас суолунан
Лошадь идет с водопоя Үрэхтэн уулаабыт ат иһэр
Голову вниз опустив. Төбөтүн санньыччы туттунан.
Мелкий, дремотный, без меры, Ахса суох элбэх кыл сиидэнэн
Словно из множества сит Быыһыктаан ардах ибиирэр,
Дождик знобящий и серый Хам ылар тымныыта сүрдэнэн
Все моросит, моросит... Сэниэтэ суох түһэрэ эбиллэр.
Жнивы, деревья и стены Буолалар, ойуурдар даҕаны
В мокрых сетях полутьмы Сиигирэн тимирэр барыктан
Словно бы ждут перемены - Кэтэһэр курдуктар саҥаны -
Чистой, веселой, зимы! Ып-ыраас, бэһиэлэй кыһынтан!

СТОИТ ЖАРА УОТ КУЙААС

Стоит жара. Летают мухи. Итиигэ сахсырҕа сааҕынас
Под знойным небом чахнет сад. Умайар куйааска сад кэхтэр.
У церкви сонные старухи Таҥара дьиэ таһыгар кырдьаҕас
Толкутся, бредят, верещат. Эмээхсин дьон мустан сэлэһэр.
Смотрю угрюмо на калеку, Кэхтэрэн ылабын тугу гыныахпын
Соображаю, как же так - Атаҕа суох муҥнаах киһиэхэ,
Я дать не в силах человеку Дьон курдук быраҕан ааһыахпын
Ему положенный пятак? Кэлтэгэй кэппиэйкэ суох миэхэ.
И как же так, что я все реже Сотору-сотору бу туохтан
Волнуюсь, плачу и люблю? Аймана, ытыыбын, таптыыбын?
Как будто сам я тоже сплю Түүл-бит курдук сылдьыахтан
И в этом сне тревожно брежу. Күнүс-түүн ол муҥар бааллабын.
1970 г.

ОСЕННЯЯ ПЕСНЯ КҮҺҮҤҤҮ ЫРЫА

Потонула во тьме Хараҥаҕа тимирдэ
Отдаленная пристань. Тэйиччи бириистэн.
По канаве помчался - Ханаабанан эрчимирдэ -
Эх - осенний поток! Эх - күһүҥҥү күрүлгэн!