Page 94 - Дуендун
P. 94
Кыттыһыым - сахалыы саҥарДа
ЧУДНЫЙ МЕСЯЦ ҮРЭХХЭ ДЬИКТИЛЭЭХ ЫЙ
ПЛЫВЕТ НАД РЕКОЮ... УСТАР.
«Чудный месяц плывет над рекою», - «Үрэххэ дьиктилээх ый устар», -
Где-то голос поет молодой. Ырыаһыт куолаһа чөллүйэр.
И над родиной, полной покоя, Түүн ньуолах түү кута уоскута
Опускается сон золотой! Уу нуурал сир ньуурун үллүйэр!
Не пугают разбойные лица, Түөкүн да көрсүө диэн дьиксиммэт,
И не мыслят пожары зажечь, Соруммат, уот кыымын күөдьүтүөн,
Не кричит сумасшедшая птица, Мэнэрик көтөр бэл эймэммэт,
Не звучит незнакомая речь. Саҥа суох, суох атын түрүлүөн.
Неспокойные тени умерших Мэнээктиир өлбүт дьон үөрэ
Не встают, не подходят ко мне. Чугаһыы сатаабат аттыбар.
И, тоскуя все меньше и меньше, Уу нуурал чуумпуга көнньүөрэ
Словно бог я хожу в тишине. Аар Айыы курдукпун, санаабар.
И откуда берется такое, Хантан бу кэлэрий, саманнык
Что на ветках мерцает роса, Лабааҕа таммах уу дьиримэ,
И над родиной, полной покоя, Сир ийэ иһийэр нарыннык
Так светлы по ночам небеса! Халлаанныын силбэһэр ситимэ!
Словно слышится пение хора, Куйаартан кутуллар кэриэтэ
Словно скачут на тройках гонцы, Эҥсиллэр ырыа сөҥ дуораана,
И в глуши задремавшего бора Эбэтэр, суһал дьүүл илдьитэ
Все звенят и звенят бубенцы... Көтөл ат чугдаарар чуораана.
сеззе 1970 г.
ПРОЩАЛЬНОЕ АРАХСЫЫ УХХАНА
Печальная Вологда дремлет Хараҥа, хобдох сиргэ хоно
На тёмной печальной земле, Курус Вологда иһийэр,
И люди окраины древней Түҥ былыргы эйгэ дьоно
Тревожно проходят во мгле. Күнү былдьаһа түбүгэ эргийэр.
Родимая! Что ещё будет Күндү дойдуом! Туох өссө
Со мною? Родная заря Миигин күүтэр? Мин баҕам
Уж завтра меня не разбудит, Саҥа күнү эрдэ көрсө
Играя в окне и горя. Уйгуурдума, саһарҕам.
